In een week tijd zien de verhoudingen bij de OranjeVrouwen er anders uit. De winst en het gelijke spel tegen Frankrijk zorgt voor de grootste shift in jaren bij de OranjeVrouwen. Alles is verandert!

Vooraf aan de wedstrijd ging het over de blessuregolf bij de ervaren spelers. Vanaf het fluitmoment in Breda ging het over de jonge generatie en het collectief. Arjan Veurink won met een jonge ploeg wél van Frankrijk en de ‘772 interlands’, waar Andries Jonker dol op was, niet. Hoe dit kan valt niet eenduidig te benoemen. Één ding staat vast; er heeft een grote shift bij de OranjeVrouwen plaatsgevonden waar de gevolgen nog lange impact zullen hebben.

Brugts en Kaptein bankzitters tijdens het EK en maken nu het verschil.

Vanaf nu wordt er niet meer gekeken naar de spelers die onderdeel waren van de EK-winst en WK-finale van weleer. De chemie en het talent van de jongere garde heeft de EK-winnaars enorm tegenwicht gegeven door vier punten te verzamelen tegen topland Frankrijk. Oranje won thuis met 2-1 en speelde gelijk met 1-1 in Frankrijk. Negen maanden eerder verloor Oranje met 5-2 van Frankrijk op het EK. De gemiddelde leeftijd van de spelers op het veld was 27 en de afgelopen periode 23,5. Daarmee is Andries Jonkers argument om de jonkies op de bank te houden in de cruciale EK-wedstrijd volledig in de wind geslagen. Esmee Brugts en Wieke Kaptein zaten toen op de bank, maar zorgden beide met een doelpunt en assist voor de cruciale vier punten.

Afwezigheid van bekende namen geluk bij ongeluk.

De vele afwezige internationals met veel interlands was een geluk bij een ongeluk. Daardoor waren de OranjeLeeuwinnen eindelijk af van het oud-zeer. Tot aan de vorige interlandperiode bleef het misschien te veel over de bekende namen gaan. In maart viel er een schaduw over het oranje-kamp in de vorm van Sherida Spitse’s silhouette. Zij kwam in haar boek gram halen voor het ‘verraad’ van een actieve International onder het mom van ‘laten zien dat het leven niet altijd mooi is’.

Ego’s en Oud-Zeer!

Met een logische redenatie en social media doorspitten kom je er wel uit wie dit is: een andere hoofdrolspeler van Oranje die nu geblesseerd was. Los van wie dit is en van wat daar gebeurd is, is die international in een ongemakkelijke positie gebracht in de huidige selectie. Daardoor moest de bondscoach dit bespreken met de spelersgroep. Daarmee werd er noodgedwongen een oude wond opengemaakt in de huidige selectie die net een grote naam terug zagen keren in de selectie. Danielle van de Donk werd ook deelgenoot in dit drama door haar naam met dit drama te laten associëren. Of ze dit wel of niet oké vond van Sherida Spitse was niet duidelijk, maar het was geen lekkere rentree. Geschiedenis van een vermeend ‘verraad’ bespreken is roet in het eten voor het recept van een sterke teamcultuur die elkaar vertrouwen op het veld. Kortom: ego’s en oud zeer die benadrukken dat het er slecht voor stond met de teamcultuur van de OranjeVrouwen.

Prestatiedruk heeft lang bij 1 spelersgroep gelegen.

Goede huwelijken, succesvolle bedrijven en de allerbeste vriendschappen kunnen door een cocktail van omstandigheden uit elkaar vallen. Dit is menselijk. Het is mogelijk dat die oudere generatie als collectief in chemie is uitgewerkt. Als er één ding in de interlandperiode tegen Frankrijk duidelijk is geworden, is dat de druk om te presteren lang bij een vaste groep spelers heeft gelegen. Roord, Van de Donk, Groenen, Janssen, Beerensteyn en Spitse hoorden allemaal bij de oude garde die al 8 jaar met elkaar spelen. Kijk alleen al naar het media-narratief vooraf aan de wedstrijden. Oranje mistte 772 interlands en ging van 1307 interlands in maart naar 599 interlands aan ervaring in april. Dit zegt 

1. Dat er veel ervaring miste in de selectie. Maar ook…

2. Dat er veel is geleund op spelers als Miedema (132), Roord (115), Groenen (132), Janssen (134), Beerensteyn (121) en Van de Donk (172) waardoor…

3. Andere spelers weinig de kans is gegund om ook verantwoordelijkheid voor succes te dragen is gegeven. Victoria Pelova was met 69 interlands de op één na meest ervaren speler voorafgaand aan de wedstrijden tegen Frankrijk.  

Beleid van Coaches draagt hier aan bij.

Deze topspelers van het EK in 2017 hebben jaren lang het beste van zichzelf gegeven en dit is er jarenlang ingesleten door drie voormalige bondscoaches. Zoals het gaat bij succesgeneraties houden ze plekken bezet voor talent. Sarina Wiegman liet Pelova en Wilms lang meedraaien, maar vooral op de bank zitten.

Mark Parsons strooide met talent, maar koos op de valreep toch voor de ervaring. De nét teruggekeerde Van de Donk startte in de basis van het EK, terwijl Victoria Pelova was opgestaan en haar waarde had laten zien in de wedstrijden in haar afwezigheid.

Andries Jonker versterkte dit gevoel helemaal door vaak over ‘de gouden generatie’ te spreken. Dit heeft onomkeerbaar het idee gecreëerd bij de selectie dat de spelers die het EK wonnen verantwoordelijkheid droegen voor succes. Vivianne Miedema beschreef het zelf in haar AD-column: Dit is voor de club van de EK’17 generatie de laatste kans om iets moois neer te zetten.

Jonkies vechten wel voor elkaar.

Succes bleef uit op het EK en Arjan Veurink ging daarna met alle aanvoerders van die periode om tafel, om te inventariseren waarom het fout ging op het EK. Het is tekenend dat erna veel over cultuur, voor elkaar vechten en teambuilding is gesproken. Het geeft aan dat er op het EK en er voor geen team stond, maar individuen. In drie wedstrijden 9 tegendoelpunten is veel te veel. Na een ingeleverde bal van Dominique Janssen, stortte het in elkaar op het EK. Binnen 10 minuten kregen ze 3 doelpunten tegen! Het eigen doelpunt van Daphne van Domselaar zorgde in de WK-kwalificatie wedstrijd niet voor een implosie, maar juist het tegenovergestelde: De jonkies wisten het recht te breien en blijken dus wel voor elkaar te kunnen vechten!

Oranje was een verdedigend collectief geworden, die bij Frankrijk als een kaarsdover alle aanvallende impulsen liet verstikken. Er waren slechts vier basisspelers op het EK als in de WK-kwalificatie hetzelfde. Van Domselaar, Pelova, Wilms en Beerensteyn. De gemiddelde leeftijd ging van juli ’25, in april ’26 3,5 jaar naar beneden. De bak aan ervaring kreeg niet voor elkaar wat de jonge ploeg wel lukte en daardoor staat alles weer op scherp bij de Nederlandse spelers.

Hou FC Leeuwinnen in de gaten voor Deel 2 van de Grote Shift Bij de OranjeVrouwen.