Het is niet langer de vraag of Daniëlle van de Donk bij de selectie van de Oranjevrouwen zit, maar of ze binnenkort afscheid neemt. Hier wordt uitgelegd waarom ik denk dat de Oranjefans zich moeten voorbereiden op een afscheid van Daniëlle van de Donk.

Timing Legends Huldiging zou goed uitkomen.

De timing van de Legends-huldiging in Stadion Galgenwaard voelt veelzeggend. Juist dat moment doet vermoeden dat ook Van de Donk daar geëerd wordt — en mogelijk haar interlandloopbaan afsluit. Daar komt bij dat ze bij haar nieuwe club, London City Lionesses, tot nu toe weinig minuten maakte. Dat roept vragen op over haar fysieke belastbaarheid én haar toekomst bij Oranje.

Wat niet gezegd wordt, zegt soms genoeg

Soms schuilt de boodschap niet in wat een speler uitspreekt, maar juist in wat ze weglaat. In een interview bij London City Lionesses benadrukte Van de Donk vooral hoe blij ze is weer te kunnen voetballen en hoe sterk haar focus ligt op “dit team”. Opvallend genoeg liet ze Oranje volledig buiten beschouwing.

Dat kan toeval zijn. Maar in deze fase van haar carrière voelt het eerder als een bewuste keuze in formulering.

Het lichaam begint mee te praten

Daarnaast klinkt Van de Donk zelf steeds realistischer over haar fysieke grenzen. Bij Girlsontheball zei ze:

“Ik weet niet of ik ‘daarna’ het nog aan kan om te spelen.”

Die uitspraak onderstreept dat haar lichaam, na jaren van topbelasting en blessures, signalen afgeeft. Op 34-jarige leeftijd is dat geen schande, maar wel een belangrijke factor in de afweging richting een nieuw eindtoernooi.

Concurrentie op haar positie

Tegelijkertijd is de noodzaak voor een aanvallende middenvelder bij Oranje minder groot dan voorheen. De opkomst van dynamische spelers als Ella Peddemors en Wieke Kaptein brengt hetzelfde jagende DNA dat Van de Donk jarenlang belichaamde.

Bovendien speelt Vivianne Miedema steeds vaker dieper, terwijl Pelova en Roord zich het liefst op de tienpositie manifesteren. De concurrentie is groot, het aanbod breed.

Toch is het verhaal nog niet af

Toch kan het kwartje ook de andere kant opvallen. Van de Donk gaf eerder aan hoe extreem ze het spelen miste tijdens haar blessureperiodes. Het is dus goed mogelijk dat ze denkt: ik geef nog één keer alles, een half jaar lang, en geniet er bewust van.

Bovendien stond ze altijd open voor gesprekken met Arjan Veurink over een doorstart bij de Oranjevrouwen.

De kloof richting Brazilië

Maar daar wringt het. Veurink wil dat ze meegaat naar het WK in Brazilië. In combinatie met haar blessureverleden en haar eigen twijfels over haar fysieke belastbaarheid voelt die ambitie als een brug te ver.

Juist die kloof — tussen wat Oranje vraagt en wat haar lichaam nog aankan — maakt een afscheid steeds aannemelijker.