Daniëlle van de Donk heeft na een lange en moeizame periode eindelijk haar debuut gemaakt voor London City Lionesses. De Oranje Leeuwin stond ruim zes maanden aan de kant door blessures en meerdere terugslagen. Na afloop blikte ze zichtbaar geëmotioneerd terug op die fase.

“Het is moeilijk geweest…”

In een reactie op het officiële Adobe FA Cup-account vertelde Van de Donk hoe zwaar de afgelopen maanden voor haar zijn geweest. “Ik ben gewoon blij dat ik eindelijk voor de club kan spelen. Je wil niet weten hoe moeilijk het is geweest,” zei ze. Terwijl ze haar verhaal deed, brak haar stem even. “Het is moeilijk geweest… dus ik ben blij.”

Onverwachte emotie

Ook bij Girls on the Ball ging Van de Donk dieper in op haar gevoelens. “Ik was er eigenlijk heel relaxed onder,” vertelde ze. “Maar toen moest ik Wassa de speler-van-de-wedstrijd-trofee geven en toen werd ik ineens emotioneel. Dat zag ik niet helemaal aankomen.”

Mentale klap door terugkerende tegenslagen

De middenvelder gaf aan dat vooral de herhaalde tegenslagen mentaal zwaar waren. “Ik was een paar keer zó dichtbij om weer terug te keren op het veld, en elke keer had ik weer een terugslag. Dat is mentaal gewoon echt moeilijk.” Tegelijkertijd overheerst nu de opluchting. “Zodra ik weer op het veld stond, was ik gewoon zo blij.”

Twijfels over doorgaan, maar vol voor deze kans

Op de vraag wat ze over zichzelf heeft geleerd, bleef Van de Donk nuchter. “Ik denk dat je jezelf op je 34e wel goed genoeg kent. Ik heb niet echt iets nieuws over mezelf geleerd.” Wel gaf ze aan hoe groot haar verlangen is om te spelen. “Het is meer dat ik echt heel graag op het veld wil staan. Daarvoor twijfelde ik soms of ik nog wel wilde blijven voetballen.”

Toen de kans bij London City Lionesses zich voordeed, was ze echter resoluut. “Toen wist ik: hier wil ik honderd procent voor gaan.” Tegelijkertijd is ze realistisch: “Daarna zal het voor mijn lichaam wel moeilijk zijn om überhaupt nog iets te doen.”

Trots en weer genieten

Nu kijkt Van de Donk vooral vooruit. “Ik ben het meest trots op mezelf. Ik heb zoveel tegenvallers gehad en nu kan ik weer gaan genieten van het voetballen.” Ze lacht als ze terugdenkt aan de revalidatie. “Ik was heel vaak in de gym, en dat is echt de laatste plek waar een speler wil zijn. Ik hoop dat ik wat gymsessies kan overslaan en weer lekker op het veld kan staan.”