Nederlandse verdedigers vinden hun weg naar succesvol Italië: een boost voor  Oranjeselectie? 

Columniste Tess van der Linden schrijft over haar voetbalbeleving. Ze verwondert, bewondert en vraagt zich dingen af die zich afspelen in en rondom het vrouwenvoetbal wereldwijd. 

Met de recente transfers van vier speelsters Daniëlle de Jong (Juventus), Kaylee de Sanders  (AC Milan), Milicia Keijzer (AC Milan) en Ilse van der Zanden (Fiorentina) van de Nederlandse  Eredivisie naar de Italiaanse Serie A Femminile, is Nederland goed vertegenwoordigd in het land van pasta, pizza en nog veel meer. Met Chante Dompig (AC Milan) erbij komt de teller op vijf speelsters, plus één hoofdcoach: Suzanne Bakker (AC Milan). 

Nieuwsgierig kijk ik uit naar wat het succes van Italië op het EK voor de Nederlandse leeuwinnen selectie kan betekenen. De Italiaanse competitie is in opkomst. Clubs investeren de laatste jaren steeds meer in het vrouwenvoetbal waardoor het niveau gegroeid is. Het Italiaanse voetbal mij niet direct aan; het theatrale en de dramatiek kunnen me als “speler op de bank” nogal irriteren. Mijn voorkeur gaat uit naar aanvallend  voetbal. 

Toch ben ik enthousiast over deze transfers en benieuwd naar de ontwikkeling van de verdedigers de Sanders, van der Zanden en Keijzer. Juist omdat het Italiaanse voetbal bekendstaat om zijn tactische discipline, verdedigende soliditeit en compacte formaties. Het is een speelstijl die focust op spelcontrole boven intensiteit. De Italiaanse voetbalgeschiedenis wordt dan ook vaak gezien als de bakermat van het inmiddels zeldzame catenaccio-systeem: een verdedigende strategie die draait om een ‘slot op de deur’. 

Hopelijk kunnen deze speelsters zich verder ontwikkelen, zodat bondscoach Veurink in de  toekomst kan putten uit een Italiaans geïnspireerde versterking voor de achterhoede van Oranje, uit het land dat van oudsher weet hoe je een muur bouwt.