Nu Jonker na 51 wedstrijden heeft afgezwaaid bij de Oranje Leeuwinnen is er genoeg om na te bespreken. Hij is op geen beste manier vertrokken. Qua resultaten, met de KNVB en met de spelers ook niet al te best. Maar was het allemaal zo slecht? In deze serie heb ik zijn periode als bondscoach onder de loep genomen, alle wedstrijden bekeken en daar verschillende thema’s uitgehaald die zijn era bij de Oranje Leeuwinnen hebben gekleurd.

Jonker had vanaf het begin als bondscoach al te maken met een grote uitdaging: de spitsposities! Op de plek waar de spelers van de buitencategorie speelden was het meteen pech voor Jonker. Zijn spelers waren op alle mogelijke manieren geblesseerd in zijn drie jaar als bondscoach.

Dit is het bepalende startpunt. Hij speelde één interlandperiode met een fitte Miedema, maar werd in zijn eerste maanden als bondscoach voor een grote uitdaging gesteld. De topscorer van Oranje scheurt haar kruisband af voor het WK in Australië en Nieuw-Zeeland. De centrale spits van Oranje was ,met nog maar 26 jaar oud, de spits die een anker had kunnen zijn voor Jonker om een team om heen te laten draaien. Hier kwam het door vier blessureperiodes, die verband hielden met die eerste, eigenlijk nooit van. Hij kon haar, in zijn 51 interlands, maar 20% van zijn wedstrijden inzetten als basisspeler!

Dit heeft een enorme stempel gezet op de keuzes die Jonker heeft gemaakt. Miedema schitterde in afwezigheid in drie jaar onder Jonker! Omdat zij geblesseerd was heeft hij het 3-5-2 systeem bedacht, omdat er niet genoeg vervangende spitsen waren volgens hem, maar wel veel sterke middenvelders. Zo kwam de naam Miedema vaak ter sprake in alle persconferenties, maar ging het meestal over haar afwezigheid en die was ruim. Alleen Oranje tegenstanders waren daar blij mee.