In reactie op het interview dat Andries Jonker gaf, ontstond er veel ophef in Leeuwinnenpraat bij ESPN. Sanne van Dongen, de tweelingzus van Merel van Dongen – die niet mee is gegaan naar het EK – liet zich net zo onhandig uit als waar ze Jonker van beschuldigt.

Ze is een erg leuke journaliste binnen het vrouwenvoetbal, maar hier schoot ze uit de bocht. Andries Jonker twijfelde of hij bondscoach kon blijven nadat bekend werd dat hij na het EK zou vertrekken. Hij liet zijn beslissing afhangen van de beleving tijdens de wedstrijden in de Nations League. Dat ging goed, tot de laatste twee duels. Daarna begon Jonker weer te twijfelen: heeft hij nog wel de autoriteit om zijn spelers en staf aan te sturen?

Die twijfel is niet gek, zeker omdat ook zijn assistenten na het EK vertrekken naar de concurrent – het land waar zijn opvolger vandaan komt: Engeland. Jonker bedacht een manier om zijn gezag te onderstrepen. Hij liet een shirt halen waarop staf en speelsters symbolisch hun handtekening moesten zetten. Als je niet bereid was om alles te geven, kon je wat hem betreft beter naar huis gaan.

Fresia Cousiño Arias en Sanne van Dongen reageerden daarop in de ESPN-podcast Leeuwinnenpraat. Ze vonden dat het logischer was geweest als Jonker om een handtekening voor zijn eigen positie had gevraagd, in plaats van voor die van hén. Daar valt wat voor te zeggen. Maar het relaas waar Sanne van Dongen vervolgens in vervalt, waarin ze spreekt over Jonkers ‘grote ego’ en het moment uiteindelijk ‘bijna Trumpiaans’ noemt, schiet zijn doel voorbij.

Haar positie rond de Oranje Leeuwinnen ligt op zulke toernooien al gevoelig, omdat haar tweelingzus profvoetballer is en aan de andere kant staat. Merel werd niet geselecteerd door Jonker en kon het niet opbrengen om als reserve mee te trainen met het team. Gezien het verleden van Merel van Dongen met felle uitbarstingen, is het als journaliste risicovol om de bondscoach Trumpiaans te noemen. Merel was waarschijnlijk zelf bij het betreffende moment aanwezig toen ze nog tot de voorselectie behoorde.

Jonker vergelijken met een populistische president is zwaar overdreven. Hij is een bondscoach die zich altijd heeft ingezet voor het vrouwenvoetbal. Hem vergelijken met iemand die vrouwen aanmoedigde om te betasten en die de Oekraïense leider in oorlogstijd openlijk schoffeert, is ongepast. Dat verdient Jonker niet. Als journaliste heeft Sanne van Dongen hier mogelijk haar persoonlijke gevoelens niet goed kunnen scheiden van haar professionele rol.