Na een roerige transferzomer staat Renee Slegers voor een belangrijk seizoen, waar ze nu echt om de Women’s Super League titel moet gaan strijden. Na 1,5 seizoen bij Arsenal laat ze nu met haar selectiebeleid en transfers goed zien waar zij voor staat. Dit seizoen gaat Renee Slegers onvoorspelbaar zijn met Arsenal.

In haar eerste half jaar stapte ze in bij Arsenal na het vertrek van Jonas Eideval. Ze lapte de ploeg met weinig zelfvertrouwen op en had een worstelend team mentaal sterk gemaakt die uiteindelijk de Champions League wonnen in 2025. Het leek allemaal bergopwaarts te gaan voor Arsenal met Renee Slegers aan het roer.

Na die Europese winst was het teleurstellend dat Arsenal het seizoen niet aan kop begon, maar juist weer gelijke spelen incasseerde onder Renee Slegers. Dit was ook het probleem onder Jonas Eideval. Die momenten heeft Arsenal vaak de titel gekost, of in ieder geval een titelrace die tot het eind spannend bleef. Vaak hoorde je vanuit Engelse media dat ze te voorspelbaar speelden of nog niet genoeg op stoom waren gekomen. De mensen achter de schermen moeten gezien hebben dat dit geen coachingsprobleem was, maar een selectieprobleem. Daar is op voortgeborduurd voor seizoen 26/27.

Gelijke spelen door comfort en voorspelbaarheid

Renee Slegers heeft spelers zien vertrekken die al jaren bij Arsenal speelden, dat is het begin van Slegers aanpak om gelijke spelen om te draaien tot winst. Katie Mcabe en Beth Mead worden gezien als Arsenal legends, maar toch mochten ze vertrekken naar titelconcurrenten. Het was misschien te comfortabel geworden voor de spelers, omdat ze konden rekenen op aanzien binnen de club, trainer en de fans. Beide speelden rond de 10 jaar bij Arsenal, waardoor je kan stellen dat een nieuwe prikkel voor iedereen nodig was, ondanks dat hun niveau nog goed is voor de top

‘Ever change a winning team’

Misschien zijn zij te lang onderdeel geweest voor een team. ‘Ever chante a winning team’ is een bekende quote van succesvolle coach Alex Ferguson. Ondanks dat Slegers niet de hele herkenbare kliek openbrak, nadat Kim Little, Steph Catley en Caitlin Foord een contractverlenging kregen, was dit wel de eerste zet om de ploeg op te frissen en een hiërarchie op te schudden. Het belangrijkste gebeurde in de voorbereidingen van de transferperiode in de zomer.

Multi inzetbare spelers komen uit Duitsland.

Renée Slegers en haar technisch directeur hebben spelers gehaald die op meerdere posities uit de voeten kunnen. Het lijkt er op dat Renée Slegers daar van houdt. Afgelopen seizoen zagen we vaak Alessia Russo op de nummer 10 positie, terwijl we haar als spits kennen. Deze zomer kwam Geraldine Reuteler van Eintracht Frankfurt over en is bekend als middenvelder, maar ook als buitenspeler. Selina Cerci kwam ook vanuit de Bundesliga naar Arsenal. Zij speelde daar als linksbuiten, maar ook als spits. Lisa Baum kan met haar dribbel uitkomen op beide flanken en op het middenveld. Zet daar een Alessia Russo bij met Mariona Caldentey die zowel als box to box middenvelder speelt, maar ook op de buitenposities en het aanvallende middenveld komt, en er staan zo vijf spelers op het veld waarvan je geen idee hebt hoe de formatie in elkaar steekt. Die onvoorspelbaarheid kan een enorm wapen worden komend seizoen.

Onvoorspelbaarheid is ook een risico!

Maar de onvoorspelbaarheid van de spelers kan ook onvoorspelbaar zijn voor het team. Dat zou opgevangen moeten worden door Georgia Stanway als verdedigende middenvelder en de verdedigende lijn met Elisa De Almeida en Ona Battle. Dat klinkt als een uitgebalanceerde selectie, maar of de puzzelstukjes in elkaar vallen om eindelijk de Women’s Super League titel na 8 jaar weer te winnen durf ik niet te zeggen. Het sterke fundament van Arsenal maakte ze voorspelbaar. Het is de vraag of dat fundament stabiel genoeg is om creativiteit en onvoorspelbaarheid mee op te vangen. Het kan ook goed zijn dat het tijd nodig heeft om relaties op het veld af te stemmen om de creatieve impulsen als wapens in te zetten.