De ontmoeting tussen FC Twente en OH Leuven – een 2-1 overwinning voor Leuven – was meer dan zomaar een Champions League-duel. Het was de confrontatie tussen de regerend kampioenen van België en Nederland, en daarmee een herinnering aan de BeNeLeague, de gezamenlijke competitie die van 2012 tot 2015 bestond. In België hopen ze stiekem dat die samenwerking ooit terugkeert.

De baas van de Belgische voetbalbond, Peter Willems, noemde het idee afgelopen zomer “puur filosofisch een no-brainer”. Ook Arno Van Den Abbeel, coach van OH Leuven, ziet het zitten. Volgens hem “sukkelen België en Nederland allebei om elk weekend met voldoende kwaliteitsvolle teams te kunnen spelen.”

Ik kan niet oordelen over de Belgische competitie, maar over Nederland ben ik minder somber. Ja, er zijn clubs die nog te weinig investeren, maar dat probleem wordt al aangepakt. De KNVB verkleint de Eredivisie van twaalf naar tien clubs om het niveau en de intensiteit te verhogen. Minder teams betekent meer topduels, meer scherpte en hopelijk ook meer publiek.

Dat het rechterrijtje nog achterblijft, ligt niet aan het concept van de competitie, maar aan het gebrek aan ambitie bij sommige clubs. Grote namen als Heerenveen investeren nauwelijks in hun vrouwentak, terwijl kleinere clubs proberen de gaten te vullen waar ploegen als Go Ahead Eagles, FC Groningen, Fortuna Sittard, Sparta en NEC de afgelopen jaren geen duurzame stappen hebben gezet.

Een terugkeer van de BeNeLeague zou dat probleem niet oplossen – sterker nog, het zou clubs misschien lui maken. Wat gebeurt er met de zes Nederlandse teams die uit de hoogste divisie zouden verdwijnen? Wat betekent dat voor hun speelsters en hun jeugdopleidingen? Minder plekken betekent minder kansen voor jonge meisjes om door te breken. Dat is geen vooruitgang, dat is achteruitgang.

De Eredivisie groeit juist dankzij kleine maar betekenisvolle investeringen van grotere mannenclubs. AZ, Feyenoord en FC Utrecht zorgen ervoor dat de traditionele top drie – Ajax, PSV en FC Twente – niet langer onaantastbaar is. Ze dwingen puntverlies af, maken de titelstrijd spannender en tillen het niveau omhoog.

Kijk maar naar de cijfers: het verschil in punten tussen de kampioen en de nummer zes daalt elk seizoen.

• 2021/22: 32 punten
• 2022/23: 29 punten
• 2023/24: 25 punten
• 2024/25: 21 punten

De kloof wordt kleiner – en dat is precies wat je wilt zien in een gezonde competitie.

Onderaan de ranglijst staan ploegen als Excelsior, Heerenveen, NAC Breda, ADO Den Haag, PEC Zwolle en HERA United. Waarschijnlijk degraderen er twee na dit seizoen. In een klein land als Nederland betekent dat automatisch dat de beste speelsters van die clubs elders in de Eredivisie terechtkomen, waardoor het algehele niveau stijgt.

Met minder teams kan de KNVB bovendien beter toewerken naar een volledig professionele competitie, waarin elke speelster een fatsoenlijk salaris verdient. En clubs als HERA United, met hun frisse blik op vrouwenvoetbal, zorgen ervoor dat andere teams niet achterblijven.

Ondertussen stijgt Nederland op de Europese ranglijst: momenteel staat het land zevende, dankzij goede prestaties in de Champions League. Ajax haalde de kwartfinale in 2023/24, en FC Twente pakte dit seizoen punten tegen Chelsea – iets wat tot voor kort ondenkbaar was.

Een hernieuwde BeNeLeague zou misschien op korte termijn voor meer spektakel zorgen, maar op de lange termijn helpt het het vrouwenvoetbal niet vooruit. Het beperkt de instroom, vergroot de kloof met de basis en ondermijnt de groei die we nu juist wél zien.

De wedstrijd tussen OH Leuven en FC Twente liet zien dat het spel zich ontwikkelt. We moeten dat proces respecteren in plaats van het overslaan. Groei kost tijd – maar als iets het Nederlandse vrouwenvoetbal kenmerkt, dan is het geduld, ambitie en doorzettingsvermogen.